Feuilleton, aflevering 11: meer over Johan

Ziek werd hij soms van zich zelf. Van jongs af aan voelde hij zich onzeker en niet begrepen.

Zijn jeugd en opvoeding waren een hel geweest, hij kon er niets anders van maken. Zijn vader was altijd weg geweest en als hij er wel was dan kreeg hij slaag. Moeder was meestal te laveloos van de drank om voor het eten te zorgen. Uiteindelijk had zijn oma hem in huis genomen. Hij was toen een jaar of drie. Maar als hij daar op terugkeek dan zat daar misschien nog wel het grootste probleem. Oma wilde eigenlijk liever een kleindochter en kleedde hem thuis vaak aan als meisje. Zijn haar mocht niet kort geknipt. Ze noemde hem ook altijd Jo of Hanna. Toen hij eenmaal naar de lagere school ging werd hij vaak gepest om zijn lange haar, ze dachten ook dat hij een oude moeder had. Steeds meer trok hij zich terug in een hoekje van de klas en thuis zat hij vaak op zijn kamer te spelen. Altijd met poppen, oma had geen ander speelgoed in huis. Op zijn zestiende had hij het huis van oma verlaten en was gaan zwerven. Uit woede had hij direct dat lange haar weggeschoren, hij wilde niet meer als meisje gezien worden. Helaas bleek dat hij daardoor nog meer op viel. Met zijn engelachtige gezicht en dat kale hoofd had hij nog meer bekijks en kon hij moeilijk in de menigte opgaan. Hij had nog een korte verkering gehad met een meisje maar dat was niet echt iets geweest. Later had hij nog gehoord dat ze een kind had gekregen, maar of dat van hem was? Hij was er niet meer mee bezig geweest.

Uiteindelijk was hij naar het buitenland gevlucht en was in Rome terecht gekomen. Hij had zijn haar weer laten groeien. Wat een verademing was dat geweest, vrouwen behandelde hem als een van hun. Hij kon ze bijna onopvallend benaderen en observeren. Zo was het begonnen, langzaam was hij in staat om ze bijna onzichtbaar gade te slaan. Sommige waren zo naïef dat hij al hun telefoongesprekken kon afluisteren, ze praten vrijuit waar hij bij zat. Op een dag was hij alle gegevens gaan opschrijven en zo had hij al snel van een hoop vrouwen een dossier. Zelfs had hij geleerd hoe hij hun computers moest hacken en kon zo steeds meer in hun leven duiken.

Nu woonde hij al weer jaren in Amersfoort, daar was hij gewoon weer opnieuw begonnen met zijn observaties van vrouwen en meisjes. Hier had hij ook zijn passie voor poppen weer nieuw leven ingeblazen. In het begin was hij zelf nog kleren gaan kopen voor de poppen. Soms zelfs als vrouw verkleed, maar daar was hij mee gestopt. Dat was te veel gaan opvallen. Een als vrouw verklede man van tegen de 60 viel wel heel erg op. Voor alle poppen had hij intussen een levensbeschrijving samengesteld. De vrouwen die hij daarvoor had gebruikt moesten eens weten. Alles wist hij van ze.
Hij ging vaak bij Coffee Corazon koffie drinken en begon dan zomaar een gesprek met iemand. Een keer per maand ging hij uit eten bij Ristorante San Giorgio in de Krommestraat. Met de eigenaar kon hij dan weer eens Italiaans praten en zo zijn fijne tijd in Rome herbeleven.

Voor het kopen van de kleding had hij intussen ook een oplossing gevonden. Gelukkig kon hij af en toe zijn buurmeisje Lisa bellen. Die wilde voor extra geld wel kleding voor hem kopen.

Alleen ze begon zich wel erg nieuwsgierig te gedragen. Hij had de laatste keer dat ze bij hem binnen was geweest zijn aantekeningen toch beter moeten opbergen.