Op het politiebureau sloeg rechercheur Lida de Boer het dossier dicht dat ze nu al een groot aantal keren had doorgenomen. Al een aantal maanden kwamen er verschillende aangiften binnen over vrouwen die na een avondje uit bedwelmt waren en niet meer wisten wat er met hun gebeurd was. De ene keer bleek dat ze thuis ontkleed in hun bed wakker waren geworden en soms waren ze in het bos wakker geworden. Vreemd was dat het iedere keer in een totaal ander deel van Amersfoort was gebeurd en ook al een aantal keer in een van de omliggende plaatsen. Vaak hadden de vrouwen het over een al wat oudere man. Maar de beschrijvingen van het signalement liepen zo sterk uiteen dat ze er nog steeds geen goed daderprofiel had kunnen samen stellen. Het leek wel of de man de vrouwen van te voren had geobserveerd en ook goed wist waar ze woonden.
Ze vermoede ook dat er ook heel veel vrouwen uit schaamte geen aangifte hadden gedaan. Wel hadden er een aantal het vage idee dat de dader hun ook op de foto had gezet. Bij navraag op de locaties waar de vrouwen de bewuste avond waren uit gegaan was ook niet veel extra info boven gekomen. Het waren vaak drukke locaties met een hoop mensen geweest. Ze legde zuchtend het dossier weer in haar bureaula.
Een week geleden was ze gebeld door het verzorgingshuis waar haar moeder verbleef. Het ging plotseling erg slecht met haar. Lenie was er als een speer heen gereden en was nog net op tijd om haar moeder de laatste adem te zien uitblazen. Ze had helaas geen woord meer met haar moeder kunnen wisselen. Ze had zich totaal verlaten gevoelt die dag. Daarna was alles in een soort roes verlopen. Alles moest ze alleen regelen. De rouwkaarten, de uitvaart en de begrafenis. Ze wist zelfs niet welke muziek haar moeder mooi gevonden zou hebben. Er was weinig familie op de uitvaart aanwezig geweest, al jaren was er weinig tot geen contact geweest, zeker toen haar moeder in het verzorgingshuis was opgenomen.
Ze had haar moeders kamer al leeg moeten halen, er was een wachtlijst dus het verzorgingshuis wilde zo snel mogelijk een ander in de kamer hebben. Er was niet veel persoonlijks aanwezig in de kamer. De paar spullen van haar moeder had ze al mee naar huis genomen. Morgen ging ze het huis van haar moeder in Hooglanderveen doorlopen, dat had ze nog steeds aangehouden. Ze had de ijdele hoop gehad dat ze misschien nog naar huis terug had gekund.
De volgende morgen
Lenie stapte het huis van haar moeder binnen, de stilte overviel haar, allerlei gedachten spookte door haar hoofd. Ze besefte nu pas dat ze er helemaal alleen voor stond. Doelloos liep ze van de ene kamer naar de andere. Het huis wilde ze gaan verkopen, ze kon hier niet wonen, Veel te groot en ze had genoeg aan haar eigen kleine flatje. In de slaapkamer aangekomen trok ze wat kasten open en keek wat er nog aan kleding van haar moeder hing. Dat moest ook nog allemaal weg. Ze zou alles op laten halen door de kringloop.
Ze trok een lade open in de commode die in de slaapkamer stond. Met een klap viel de lade op de grond. Toen ze hem terug wilde schuiven viel haar oog op een enveloppe die achter tegen het kastje was geplakt. Voorzichtig trok ze deze uit het kastje en maakte de enveloppe open. Erin zat een brief van haar moeder. Langzaam begon ze te lezen. Er stond in hoe haar moeder haar vader had leren kennen en ook hoe hij heette. In de enveloppe zat nog een enveloppe, voorzichtig maakte ze deze open. Er kwam een foto uit te voorschijn. Ze keek er na en slaakte een gil, de foto viel op de grond. Die man kende ze, dat was degene die haar mee uit had gevraagd en had bedwelmd. De zelfde ogen en neus. Zelfs zijn lach was het zelfde. Verslagen pakte ze de foto op en samen met de brief stopte ze deze in haar tas. Ze moest hier weg en liep snel naar haar auto.
Thuis aangekomen pakte ze de telefoon, ze toetste een nummer in. Toen er werd opgenomen zei ze met een snik in haar stem "Je moet me helpen, ik heb gegevens nodig over iemand. Jij bent de enige die me kan helpen"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten