vrijdag 21 maart 2014

Feuilleton, aflevering 6: Johan

Hoe lang kende hij haar nu al? Op z'n minst toch alweer een half jaar.Van de vrouwen die hij regelmatig had gevolgd en had aangesproken was zij de enige die hem echt leek te vertrouwen. Na de eerste ontmoeting in Coffee Corazon had hij nog regelmatig met haar afgesproken. Ze had de eerste keer een reisverhaal voor hem geschreven een prachtig verslag over een reis naar Rome. Hij pakte uit zijn map het verhaal er nog eens bij. In gedachte volgde hij haar door de straten van Rome en voelde bijna haar liefde voor oude gebouwen. Zoiets had hij bij de andere nog nooit meegemaakt. Dat waren vaak afstandelijke vrouwen geweest, die hem zo snel mogelijk weer wilde vergeten. Dan voelde hij een soort woede opkomen en moest hij weer zien hoe hij die spanning weer kon kwijtraken. Dat deed hij meestal door op zoek te gaan naar dameskleding, het maakte niet uit hoe hij daar aan moest komen. Maar dat hielp hem weer te kalmeren. Hij kreeg verder nog niet veel hoogte van haar, maar dat maakte het des te spannender voor hem. Zijn fantasie kon hiermee op de loop gaan. Al jaren worstelde hij met dat probleem. Het deed wel ontspannen in gezelschap van een vrouw, maar dat was schijn. Lenie was daar echt een uitzonder op, net of zij ook ergens meezat. Ze leek afwezig de laatste tijd, hij moest daar toch eens achter zien te komen.
Dat afwezige paste niet in zijn plannen, dat leidde af van zijn eigen problemen. Al jaren worstelde hij met zichzelf en zijn houding tegenover vrouwen.
Hij legde de map met haar verhalen aan de kant en besloot weer verder te gaan met het opzetten van de steenmarter. Sinds 2 jaar was hij bezig met een cursus om dieren te leren opzetten. Dat maakte hem rustig. Achter hem op de kast stonden al wat vogels en een eekhoorn. Die waren al goed gelukt vond hij zelf. In zijn vriezer lagen nog een kat en een bunzing te wachten.
Vanmiddag ging hij zich weer bezig houden met zijn vrouwen. Die wachtte weer op zijn aandacht. De laatste aanwinst moest hij nog van een naam en geboorteplaats voorzien. Daar kon hij het Rome verhaal van Lenie mooi voor gebruiken. Nog wel even wat bijpassende kleding zien te vinden vanmiddag. Misschien wilde zijn buurmeisje Lisa hem wel weer helpen, die had altijd chronisch gebrek aan geld. Een echt over het paard getild wicht, maar ze had wel stijl als het op kleding aankwam. Wat extra geld voor haar zelf deed wonderen. Hij zelf durfde de kledingzaken bijna niet meer in. Dat begon op te vallen.
Hij keek even om het hoekje van de keuken de woonkamer in. Zijn andere meiden zaten keurig aangekleed op de bank en de stoelen. Op hun borst een naamplaatje met geboorteplaats en beroep.
Morgen zou hij weer op zoek gaan naar een nieuwe paspop, het liefst een donkere die had hij nog niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten